Verdwaald in de bush

Verdwaald in de bush

De schrik zat er goed in. Op de terugweg van een lange wandeltocht raakten Anne en ik verdwaald in een gigantisch nationaal park. Na twee uur ronddwalen kwamen we aan het begin van de avond wonder boven wonder weer op het juiste pad terecht. Het was een heftige ervaring.

De dag begon fantastisch. Toen we de ‘deuren’ van onze rooftoptent openden, was de hemel strakblauw. Na een schaal yoghurt met fruit en noten stapten we in onze auto om richting Grampians National Park te rijden. Dit oeroude natuurgebied strekt zich van noord naar zuid uit over negentig kilometer en biedt tal van prachtige wandeltochten. Aangezien wij redelijk getraind zijn, kozen we voor een zware en naar verluidt adembenemende trail richting “The Pinnacle Look Out”. Deze klimroute, over onverharde paden en door de ongerepte natuur, omvat bij elkaar krap tien kilometer en zou vier tot vijf uur in beslag nemen.

Een fraai “Look Out Point” in The Grampians.

Spoor bijster

De heenweg was inderdaad fantastisch. Na twee uur wandelen en klauteren arriveerden we op The Pinnacle, die ons een schitterend uitzicht bood. Maar daarna volgde de terugweg. We waren een kwartiertje aan het lopen toen we doorkregen dat we de verkeerde afslag hadden genomen. We besloten nog een stukje verder te dalen, in de hoop dat we weer op het juiste pad zouden belanden.

Dat bleek niet te werken. We dwaalden steeds verder af en aangezien het park zo immens groot is, waren we het spoor compleet bijster. Telefonische service was er niet en andere mensen al helemaal niet. We ploeterden door bossen, over boomstammen en waren genoodzaakt om gevaarlijke klim-acties te verrichten. Ondertussen liep het kwik op tot 28 graden, brandde de zon op onze hoofden en slonk onze watervoorraad.

Slangen

Na verloop van tijd waren we de wanhoop nabij. Komen we hier nog uit voor zonsondergang? De teller stond inmiddels op dertien kilometer. Da’s best veel als je alleen maar aan het klimmen en dalen bent. Het rode lampje van onze lichamelijke tank was daardoor ook gaan knipperen. Maar we hadden geen keuze. Opgeven was geen optie, ook omdat het park vol zit met slangen.

Uiteindelijk besloten we zo veel mogelijk terug naar boven te klimmen, met een tak in onze hand om de slangen af te schrikken. Totdat we na een paar honderd meter uit het niets weer een gele pijl zagen die bij het traject hoorde. We waren in extase, maar moesten nu nog wel de onverharde weg van vier kilometer naar beneden inzetten. Het water was inmiddels op en we waren helemaal kapot. Bijna uitgedroogd kwamen we krap zeven uur na de start aan bij het beginpunt. Volgens Anne’s horloge hebben we die dag ruim 23 kilometer gewandeld.


In deze korte video een glimp van onze afgelopen dagen in Australië.

Receptioniste

We vonden aansluitend een fraai motelletje om te gaan slapen, omdat we geen energie meer hadden om een camping te zoeken. Toen we aldaar verklaarden waarom onze lichamen zwart waren en vol schrammen zaten, vertelde de receptioniste dat wij het derde koppel in een paar dagen waren dat verdwaald raakte op deze trail. Ze heeft vrij snel daarna contact opgenomen met de parkbeheerders, omdat er waarschijnlijk iets mis is met de wegaanduidingen.

Fris en fruitig

Ondanks de stijfte in onze bovenbenen waren we gisteren gelukkig weer redelijk fris. We zijn rustig naar een mooie waterval gewandeld en daarna richting de kust gereden, op weg naar Adelaide. Verder genieten we ontzettend hier. We zijn sinds afgelopen maandag in het bezit van een enorme Nissan Patrol en kamperen op de mooiste plekken in de natuur, waar we ook interessante medereizigers ontmoeten. Op dit moment bivakkeren we aan een prachtig meer bij Mount Gambier. Daarover later meer.

Bedankt weer voor het lezen en ook wederom voor de mooie reacties op de vorige blogpost. En vergeet vooral de video niet te bekijken, waarin we ook een impressie geven van onze heftige klim naar The Pinnacle. Wil je meer foto’s van onze reis zien? Volg ons dan op Instagram via @YoungPensionados.

Wij nemen zo weer een heerlijke koude douche bij onze huidige kampeerlocatie.

Cheers, mate!

Nick & Anne

10 comments found

  1. Wat een avontuur. Gelukkig is het goed afgelopen maar het was wel spannend.
    Mooi om jullie belevenissen weer te lezen. Veel plezier en succes weer. 😘

  2. Wat een schrik! Maar daar leren jullie ook weer van. Echt avontuur, spannend , mooi en goed geschreven verhaal. Met het filmpje krijgen wij een goed beeld van de natuur. Prachtig. Xx

  3. Jeetje Nick en Anne. Wat een avontuur. Gelukkig konden jullie de weg terug vinden. Prachtige natuur en mooie foto’s en filmpje. Prachtig dat we mee kunnen kijken. Het gaat jullie goed.

  4. Jeetjemina Nick en Anne, dit moet wél erg angstig zijn geweest,verdwaald in de bossen.Gelukkig zijn jullie uiteindelijk weer op het goede pad beland.Hopelijk gebeurd het niet nog een keer en kunnen jullie weer genieten van de reis van jullie leven.

  5. Nou jongens een heftige ervaring. Die moet je niet te vaak meemaken. Of jullie moeten zin krijgen in zwemmen met haaien. Die heb je daar ook onbeperkt. Maar het ziet er allemaal prachtig uit daar. Veel plezier daar en take care.

  6. Ha die Nick en Anne, mooi verhaal, zo zie je maar; Australie is “avontuur” , en lang niet altijd ongevaarlijk wat ik al tegen jullie zei. Oppassen geblazen, maar wel genieten !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *