Spanning en machteloosheid

Spanning en machteloosheid

Wat een spanning en machteloosheid. Tot vier uur voor onze vlucht naar Los Angeles wisten we niet of ik een visum zou krijgen voor de Verenigde Staten. Daardoor verliepen onze laatste dagen in Tokio ietwat anders dan gepland.

Zondagavond kregen we te horen dat mijn eerste visumverzoek was afgewezen, vermoedelijk doordat ik de afgelopen jaren een aantal niet-standaard landen heb bezocht voor werk. Die zagen we niet aankomen. Te meer omdat ik al twee keer eerder in de VS ben geweest.

Anne tijdens een trail in Daisetsuzan National Park op het eiland Hokkaido.

Wiedeweerga

We zijn als de wiedeweerga naar ons hotel in Tokio gelopen om te kijken voor andere mogelijkheden. Er bleek slechts één optie te zijn: een gesprek aanvragen op de Amerikaanse ambassade in Tokio.

Enige probleempje: ik zou pas donderdag kunnen langskomen voor zo’n gesprek. En dan duurt het daarna altijd nog even voordat je je visum binnen hebt.

Wat te doen? We zouden eigenlijk woensdagavond naar Los Angeles vliegen. Daarnaast had ik al vijf interviews gepland staan met ‘belangrijke’ sportmensen in de Verenigde Staten. De binnenlandse vluchten waren ook al geboekt.

Recordtempo

Lang verhaal kort: maandagochtend heb ik meteen een noodgesprek op de ambassade aangevraagd. Daarvoor kreeg ik diezelfde middag goedkeuring. Er volgden twee gesprekken op dinsdag. Woensdagmiddag – luttele uurtjes voor vertrek naar Los Angeles – ontving ik m’n visum. Daarna zijn we met spoed naar de luchthaven van Tokio gereden. En we waren op tijd voor onze vlucht…

Los van de spanning en onzekerheid bestonden de afgelopen dagen vooral uit plannen maken voor als het niet zou lukken met mijn visum. Anne zou dan in haar eentje naar Amerika vliegen, omdat ze vanuit daar doorreist naar Peru. In Peru treft ze volgende week haar vader Kees.

Ik zou in dat geval eerst gaan kijken voor een vlucht naar een land in de buurt. En ik had dus al mijn interviews in de VS moeten cancelen. Gelukkig liep het met een sisser af, dankzij fantastisch werk van de Amerikaanse ambassade in Tokio. Zij regelden uiteindelijk in recordtempo een visum.

Mount Asahidake, Hokkaido. Pittige tocht om daar te komen…

Gescheiden

Inmiddels zijn we dus aan de andere kant van de wereld, na een vlucht van tien uur vanuit Japan. Zaterdag vlieg ik in m’n eentje naar Cleveland voor een interview. Daarna volgen Atlanta, Washington, weer Los Angeles en Las Vegas. Aansluitend zoek ik Anne en mijn schoonvader Kees op in Peru. Een prima vooruitzicht, al betekent het wel dat Anne en ik straks twee weken van elkaar gescheiden zijn.

Dat zal even wennen worden na ruim vier maanden samen reizen. Al is het misschien ook een goede manier om de afgelopen maanden eens rustig te laten bezinken. Onze Japan-trip, bijvoorbeeld.

Naakt badderen

Ik zou niet snel iets aanbevelen aan andere mensen, omdat iedereen nu eenmaal andere wensen en interesses heeft. Maar Japan beschouwen wij wel als een land dat je een keer gezien moet hebben. Wat een diversiteit, orde, hygiëne, gastvrijheid én geweldig eten.

En niet te vergeten: we zijn er twee keer compleet naakt in een onsen geweest. Onsen zijn snikhete warmwaterbaden, waar je er in Japan heel veel van vindt. Voor de meeste Japanners is het de ideale manier van ontspanning om lekker te badderen in zo’n hot spring.

Wij vonden het ook heerlijk, al was het wel even wennen om onszelf zonder kleding of handdoek door zo’n complex te manoeuvreren…

Niseko, Hokkaido. In de winter schijnt dit een fantastisch ski-oord te zijn. 

Skiën

Tot slot zijn we in het noordelijk gelegen Obihiro nog twee dagen op bezoek geweest bij schaatscoaches Johan de Wit en Dennis van der Gun. Johan komt uit Edam, bijna een Volendammer dus. Heel leuk om te zien hoe hij woont en werkt in Japan, samen met zijn vrouw Paula en zoontje Moos. Het resultaat van dat bezoek staat binnenkort in De Telegraaf.

Als we alles op een rijtje zetten, is Japan misschien wel onze favoriete bestemming tot dusver. Ooit willen we nog een keer terug naar het eiland Hokkaido, maar dan om te skiën. Wij vonden de natuur daar heel indrukwekkend, maar in de winter schijnt het écht paradijselijk te zijn.

Wordt vervolgd. Dank voor het lezen!

Een warme groet uit Los Angeles,

Nick en Anne

8 comments found

  1. Spanning en sensatie zorgen voor geweldige levenservaringen. Op naar het volgende avontuur en het weerzien met (schoon)vader Kees Mooijer. We genieten van alle mooie verhalen en avonturen.

  2. Wat een zenuwen klus, dat visum, maar goed dat het gelukt is. Mooi dat Japan jullie zo goed bevallen is, doe Kees de groeten !

  3. Wow wat een belevenis toch! Mooi om te lezen en jullie te volgen op Instagram. Succes komende 2 weken ook dit kunnen jullie en hoe leuk voor Anne even met haar vader. Succes beide!

  4. Nou dat heb je weer mooi opgelost. gelukkig maar. Die 2 weken zijn zo om omdat je daar ook afspraken hebt. Op naar het volgende hoofdstuk. Prettige reis verder.

  5. Lieve Nick en Anne, bedakke, maar wel weer een ervaring. Je komt niet dagelijks op een Amerikaanse Ambassade. Mooi verhaal en veel succes met je interviews in Amerika. Veel plezier met het weerzien met je schoonvader en vader.

  6. Nou dat was t weekje wel , prachtig dus dat jullie Japan boven australie zetten . Eerst nu effe twee dagen bijkomen van de hectiek ,, zal wennen zijn effe zonder mekaar maar hebben jullie straks weer nieuwe verhalen. Gr van Freek en ma

  7. Wat een spannend weekje,gelukkig op tijd alles goed gekomen.
    Jullie hebben weer veel gezien en van genoten.
    Prettige reis verder en tot het volgende verhaal.
    Groetjes van ons allemaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *