Het Spaanse woord voor ‘lening’

Het Spaanse woord voor ‘lening’

Anne weet nog wel een leuk restaurantje, zegt ze tegen me. We zitten met het zweet op onze rug in onze sobere huurauto en het is al lunchtijd geweest. Aangezien we geen internet hebben en dus niet online een geschikt eettentje kunnen opsnorren, varen we blind op Anne’s gevoel. Ze had gisteren toevallig een foto gemaakt van de locatie op de kaart, dus we rijden er met behulp van Google Maps naartoe.

Normaal gesproken overkomt ons dit niet vaak. We zijn freaks als het gaat om het uitzoeken van bovengemiddelde eet- en drinktentjes. Via internet kijken we dan naar de beoordelingen en foto’s. Pas als het er echt top en gezond uitziet, gaan we ernaartoe. Geen idee waarom we dat dit keer niet hebben gedaan, maar het is even niet anders.

Een verfrissende onderbreking in het snikhete La Paz… 

Malibu Farm

Vanuit het toeristische Cabo San Lucas zetten we koers naar het bewuste restaurantje. ,,Het ligt naast een golfbaan”, zegt Anne terwijl ze naar de digitale kaart kijkt. ,,De ingrediënten komen van lokale boeren of uit de tuin van het restaurant. Klinkt goed.”

Een minuut of tien later arriveren we bij een bewaakt terrein. Anne draait handmatig het gammele autoraampje open. Er wordt ons gevraagd wat we komen doen. Anne legt uit dat we willen eten bij Malibu Farm, zoals het restaurant heet. De bewaker glimlacht, noteert onze namen en wenst ons veel genot en plezier toe. ,,Het is hier vlakbij”, verzekert de Mexicaan.

Luxueus hotel

Na een paar honderd meter rijden, naderen we de oceaan. We zouden er nu bijna moeten zijn. Het gekke is dat we nog steeds geen bordje met ‘Malibu Farm’ langs de weg hebben gezien. De enige plek die nog wordt aangekondigd, is het Nobu Hotel. Dat kennen we toevallig, omdat het zichzelf omschrijft als een van de meest luxueuze hotelgroepen ter wereld.

Ik vraag Anne of Malibu Farm niet toevallig onderdeel is van Nobu. ,,Ik weet het niet”, antwoordt ze. ,,Zou kunnen.”

Ons onderkomen in de buurt van Cabo San Lucas. 

420 euro

Als we arriveren bij de volgende bewaakte poort, blijkt inderdaad dat het ‘leuke restaurantje’ behoort tot de paradepaardjes van Nobu. Veel tijd om na te denken krijgen we niet. Onze modderige en grijze Volkswagen Gol wordt meteen overgenomen door de perfect geklede parkeerwachter, die hem in de garage tussen de BMW’s en Mercedessen plant.

Anne heeft inmiddels WiFi en kijkt snel wat het kost om een nachtje in het hotel te slapen, zodat we een graadmeter hebben. ,,De goedkoopste kamer is 420 euro. Vrij duur voor deze omgeving”, concludeert ze. ,,Dan zal het eten ook wel prijzig zijn. Wat is het Spaanse woord voor lening?”

Gelukkig kunnen we er allebei om lachen en we besluiten om uit te gaan van het ergste (lees: duurste) scenario.

Zwart zaad

De vriendelijke bewaker verwijst ons naar de twee lachende hosts die ons als een koninklijk stel verwelkomen. Ze leiden ons naar een tafeltje waarop goudkleurig bestek ligt. Naast ons zit een nogal rijk uitziend gezelschap te genieten van een late lunch.

Als we de menukaart bekijken, halen we opgelucht adem. De prijzen zijn niet zó extreem als we dachten. Niet dat we op zwart zaad zitten, maar het is niet heel slim om tijdens een lange wereldreis voor honderden euro’s te gaan lunchen.

Dat kan in Mexico goedkoper.

Vegetarische pizza

We bestellen twee cocktails, een vegetarische pizza en een dagverse zeebaars. De kwaliteit van het eten en drinken blijkt zoals verwacht fantastisch. We genieten met volle teugen, met uitzicht op de oceaan en de prachtige balkons van de hotelkamers.

Over de rekening hebben we maar niet al te veel gemijmerd. Aan de hele ervaring beleefden we de afgelopen dagen al vele schaterlachmomentjes. We zullen het er dus maar op houden dat het ‘leuke restaurantje met ingrediënten uit eigen tuin’ absoluut haar geld waard was.

De afgelopen dagen zagen we bijna elke dag de zon ondergaan.

Nabije toekomst

En ook los daarvan hebben we een zeer verrassende week achter de rug in Baja California. Met ons huurautootje verkenden we veel relatief onontdekte en prachtige gebieden. We zagen bijna elke dag de zon ondergaan en filosofeerden ondertussen over onze nabije toekomst.

Over vier dagen vliegen we namelijk naar Madrid. Terug naar Europa, dus. Dat wil niet zeggen dat het einde van onze reis in zicht is. Alles ligt nog open. Maar toch, we zijn dichter bij huis en een terugkeer naar het werkende leven kriebelt enigszins.

Daarover later meer. Eerst hebben we nog wat dagen te gaan op de prachtige wijngaard van onze Nederlandse kennis, in Valle de Guadalupe.

Tot snel!

Un abrazo,

Nick en Anne

5 comments found

  1. Hoi Nick en Anne ik ben toch wel wat jaloers zo lekker vrij als jullie kunnen denken en doen .dat eten het water loopt nog uit mijn mond 😀. geniet er nog maar van .dan hebben jullie er alles uitgehaald.vele groetjes en liefs weer

  2. Hoi Nick en Anne.Gelukkig viel te prijs van het eten mee,in gedachten zien jullie tóch wel jullie banksaldo ineens minderen,hahaha.Lekker eten en chillen mét ondergaande zon,dát zijn de extra’s van jullie prachtige reis!Goede reis naar Madrid en geniet met volle teugen!

  3. Mooi verhaal weer Nick, jullie zijn lekker bezig; dat wordt wennen hoor, mochten jullie weer thuis komen. Ik bespeur aan je “kriebelingen” dat het thuisfront in je gedachten rondwaart…

    Het verhaal over het niet bestaande toeval vond ik heel herkenbaar, wij hebben wij dit tijdens onze reizen door Australië en Nieuw Zeeland ook vaak ervaren, het lijkt dus wel of toeval écht niet bestaat ! Wij hadden in Midden Australië een jongeman een nogal lange lift van Alice Springs naar Ayers Rock gegeven (450 km ), drie maanden later liepen we hem – een paar duizend km oostelijker, op het drukbevolkte strand van Surfersparadise aan de Oostkust van Australië – weer tegen het lijf…hij vertelde ons in de tussentijd ook nog even kerst te hebben gevierd in zijn thuisland Canada. Als ie 15 mtr verder naar rechts gelopen had, hadden we hem gemist…. “Dit kán niet waar zijn” dachten we, hier zijn hogere machten aan het werk…

  4. Hoi Nick en Anne, wij zaten net toevallig te kijken naar een docu over Madrid. Zoals jullie weten kun je daar met het OV prachtige steden bezoeken zoals Toledo, Salamanca en ook het Escorial is de moeite waard. Geniet in de tussentijd nog even van jullie tijd in Mexico. Misschien zien we jullie over 3 weken in Valencia. Hahaha😄 Groetjes

Laat een reactie achter op Marja Kwakman Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *